Chefchaouen

Chefchaouen ligt in de westelijke Rif tussen Tetouan en Ouezzane, aan de voet van de bergen Kelaa en Meggou, op zo'n 600 meter hoogte.¹ De kalktoppen, rotswanden en kloven boven de stad horen bij het Nationaal Park Talassemtane.²

In 2024 telde de stad 46.168 inwoners, in 2014 42.786.³ De provincie Chefchaouen, met 412.713 inwoners, is daarentegen overwegend landelijk: ze is goed voor een kwart van de plattelandsbevolking van de regio, en haar huishoudens zijn met gemiddeld 4,54 personen de grootste in Tanger-Tetouan-Al Hoceima.⁴

De stad werd in 1471 gesticht door Ali ibn Rashid al-Alami. Aan het begin stond een kleine vesting, de huidige kasba.⁵ Tot 1561 regeerden zijn nakomelingen, de Banu Rashid, over de stad, die vooral migranten uit Andalusië opnam, moslims en joden, later ook morisken.⁶ In oktober 1920 kwam Chefchaouen onder Spaans bestuur; dat eindigde in 1956 met de onafhankelijkheid van Marokko.⁷

Het middelpunt van de medina is het plein Outa Hammam. Daaraan staan de kasba, de Grote Moskee en een voormalige karavanserai.⁸ De Grote Moskee gaat terug op de stichter van de stad en diende ook als leerplaats.⁹

Boven de stad begint het Nationaal Park Talassemtane, ingesteld op 8 oktober 2004, met een oppervlakte van 58.950 hectare.¹⁰ Marokko zette het gebied al in 1998 op zijn voorlopige lijst voor het werelderfgoed. Als motivering gelden een mediterraan bosecosysteem dat rijk is aan endemische planten, waaronder de Marokkaanse zilverspar, en een landschap van kalktoppen, rotswanden, kloven en grotten.¹¹

In 2013 nam de UNESCO de mediterrane keuken op in de Representatieve Lijst van het immaterieel cultureel erfgoed; betrokken zijn Cyprus, Kroatië, Spanje, Griekenland, Italië, Marokko en Portugal. In het dossier van 2010 vertegenwoordigde Chefchaouen Marokko als een van vier gemeenschappen, naast Cilento in Italië, Koroni in Griekenland en Soria in Spanje.¹²

Sinds 2020 hoort Chefchaouen bij het UNESCO-netwerk van lerende steden. In 2010 riep de gemeenteraad haar uit tot ecologische stad; sindsdien zet ze in op het behoud van haar cultureel erfgoed, op ecotoerisme en op de lokale economie.¹³