Chichaoua

Chichaoua hoort bij de gelijknamige provincie in de regio Marrakesh-Safi.¹ Bij de volkstelling van 2024 telde de stedelijke gemeente 38.452 inwoners in 9127 huishoudens. De provincie kwam op 379.079 inwoners, van wie 294.718 in landelijk gebied woonden; de andere stedelijke gemeente van de provincie, Imintanoute, telde er 25.049.²

In het decreet van 2 december 1959 dat de gemeenten van het koninkrijk vastlegde, hoort Chichaoua bij de kring Imi-n-Tanoute van de toenmalige provincie Marrakesh, samen met Sidi-Mokhtar, Imi-n-Tanoute en Sebt-des-Mzouda.³ Een eigen provincie Chichaoua werd in 1991 gevormd.⁴ In 2015 telde zij 35 gemeenten, waarvan 33 landelijke, in vier kringen.⁵

De suikerproductie in Marokko beleefde haar bloei onder de Saadiërs, vooral in de tweede helft van de 16e eeuw. Er verrezen suikermolens in de Souss, in Haha en rond Chichaoua, hier bijzonder veel, omdat de streek tussen de hoofdstad Marrakesh en de haven Safi lag. Via Safi ging geraffineerde suiker naar Italië, de Nederlanden en Engeland; met Italië sprak sultan Ahmed al-Mansour af suiker te ruilen tegen marmer van hetzelfde gewicht, en dat marmer werd gebruikt voor de bouw van het paleis al-Badi in Marrakesh.⁶

De molen ‘Sour Laâbid’ bij Chichaoua werd in de jaren 1960 onderzocht door de archeoloog Paul Berthier, die zijn resultaten publiceerde in een werk over de oude suikermolens van Marokko en hun watersystemen. Keramiek uit deze opgraving, vaatwerk uit de suikerproductie van de 16e eeuw, is te zien in het in 2018 geopende Musée national de la céramique in Safi.⁷

Bij een besluit van 18 maart 2022 nam het ministerie van Jeugd, Cultuur en Communicatie de zuidelijke suikermolen van Chichaoua op in de lijst van beschermde monumenten, op verzoek van de vereniging van afgestudeerden van het Institut national des sciences de l'archéologie et du patrimoine. Het terrein ligt in de gemeenten Lamzoudia, Ahdil en Sidi Bouzid Arragragui; elke wijziging vereist sindsdien toestemming van de culturele diensten.⁸

Tapijten uit Chichaoua hebben van oudsher een rode grond en een zwarte, getande rand. Kenmerkend is de vrije opbouw: zonder symmetrie, zonder omlijsting en zonder voortekening plaatsen de weefsters hun motieven.⁹ In Sidi El Mokhtar richtte de historica Fatema Zahra Tamouh een tapijtcoöperatie op met een gezamenlijke werkplaats en grondstoffen, gesteund door het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties; volgens een reportage uit 2006 brachten de tapijten daar 10.000 tot 15.000 dirham op, in plaats van de 500 tot 1000 dirham die tussenhandelaren eerder betaalden.¹⁰

De regionale raad voor toerisme telt in de provincie 98 ambachtelijke coöperaties, actief in weven, tapijten, sieraden, zellige en mandenvlechten.¹¹ Een daarvan is de vrouwencoöperatie ‘Nissae Al Khayr’ in de gemeente Mzouda, met een tiental leden, die naait en tapijten weeft; van haar financiering van 285.200 dirham droeg het Initiative nationale pour le développement humain (INDH) 171.120 dirham bij.¹²

Chichaoua ligt aan de snelweg van Marrakesh naar Agadir, die vanaf de aftakking van de snelweg Settat–Marrakesh ongeveer 234 kilometer lang is. Het tracé loopt ten oosten om de stad heen; de trajecten van de RN8 tot Chichaoua en van Chichaoua tot Imintanoute zijn elk 33 kilometer lang en waren begroot op 1060 en 975 miljoen dirham.¹³

De klimaatgegevens komen van het station Marrakesh op 464 meter. In de periode 1991–2020 viel daar gemiddeld 221 millimeter neerslag per jaar; de gemiddelde dagelijkse maximumtemperatuur liep van 19,1 °C in januari tot 37,7 °C in juli.¹⁴